“ နီယြန္သူရ - ၉ /၂၂ ”

 ငါက ၀ိညာဥ္ပါ

အညတရ ၀ိညာဥ္ပါ

ျမင္ေနရသမွ်က အုတ္ေဆြးနီနဲ႔

စီရရီတည္ထားတဲ႔ တိုက္အိုေတြပဲ

စာဆိုေတာ္ေတြ လက္မႈိင္ခ်

ေငးမ၀ခဲ႔တဲ႔ တိုက္အိုေတြပဲ  . . .

ေမာင္းသူမဲ႔ ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္က

ခံုတန္းလ်ားေတြေပၚမွာ

ေပက်ံေစးကပ္ေနတဲ႔ ေသြးေတြပဲ

ေရဆိုးေျမာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အကြက္လိုက္

ေမွ်ာပါေနတဲ႔ ေသြးေတြပဲ . . .

ျပည္သူ႔ရင္ျပင္တစ္ခုလံုးမွာလည္း လူေသေကာင္ေတြ

ေတာင္ကုန္းသဖြယ္စုပံုလို႔

ပုပ္ေလွာင္အီလြန္းတဲ႔ ဒီေနရာအေရာက္

ငါလို ၀ိညာဥ္ေတာင္မွ

ေအာက္စီဂ်င္မ်က္ႏွာဖံုး ျပန္စြပ္ထားရတယ္ . . .

ေဆာင္းေစတမန္ရဲ႕ ႏွင္းခညမွာ

အနီေအာက္ေရာင္ျခည္သံုး မွန္ေျပာင္းထဲ

ျမင္ျမင္သမွ်က

သုခနိဗၺာန္ေရာက္ေနတဲ႔အလား

ေပ်ာ္ပါးေနတဲ႔ ၀ံပုေလြေတြပဲ . . .

ေရွ႕ဘက္စူးစူးမွာ ေရခမ္းလို႔

ငါးေတြဖ်တ္ဖ်တ္လူးေနတဲ႔ ျမစ္က်ဥ္းတစ္ခုရွိတယ္

ေျမႏုကၽြန္းျဖစ္ခဲ႔ဖြယ္ရွိတဲ႔ ေနရာေတြမွာ

ခုေတာ႔ ေတာင္ကုန္းမို႕မို႕အသြင္ သ႑ာန္ေဆာင္ေနၿပီ . . .

ဟိုး ေရွ႕က

မီးကၽြမ္းထားလို႔ အဂၤေတအဖပ္လိုက္ကြာက်ၿပီး

ျပာႏွမ္းမည္းညစ္ေနတဲ႔

ေခတ္သစ္စီးပြားေရးဗ်ဴဟာ ကြပ္ကဲမႈဌာန

အေဆာက္အအံုေဟာင္းမွာ

စစ္ေၾကာေရးတပ္ခြဲက ရဲေဘာ္သံုးဦးရွိတယ္ . . .

သူတို႔လည္း ငါ႔လိုပါပဲ

သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းေကၽြးၿပီးသား

ဦးေႏွာက္နဲ႔ႏွလံုသားကို ေဖာက္ထုတ္ခံခဲ႔ရတယ္

စီလီကြန္လူသား ကိုယ္ထည္အတုထဲမွာ

အီလက္ထရြန္ေတြနဲ႔ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ခဲ႔ရတယ္ . . .

ငါ႔ လက္တစ္ကမ္းမွာ

ယူေရနီယံေသနတ္တစ္လက္

တစ္ႏွစ္စာ ဘက္ထရီေျခာက္တစ္ကဒ္

မနက္ျဖန္ ေနထြက္ရင္

ဒီလိုပဲ ၿမိဳ႕ကိုပတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရအံုးမယ္

ဒီေန႔အတြက္ မွတ္စုကေတာ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ . . . ။             ။

ေက်ာ္လင္းထြန္း