“စက္ဘီးအစုတ္ကေလး”

-->

        မေလးရွားႏိုင္ငံ၊စီလံေဂါၿမိဳ႕နယ္ထဲက ရြာငယ္ေလးတစ္ရြာမွာ ကၽြန္ေတာ္ႀကီးျပင္း ခဲ႔ပါတယ္။ အုန္းပင္ေတြဆီကရတဲ႔ အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မွာ သစ္သားအိမ္ကေလးေတြ တည္ရွိေနတဲ႔ရြာ၊ ဖခင္ေတြက လယ္ကြင္းထဲဆင္းၿပီး ေကာက္စိုက္ၾက၊ မိခင္ေတြက အိမ္မွာပဲ က်န္ရစ္ခဲ႔ၾကၿပီး၊ ကေလးေတြက ေျခေထာက္ဗလာနဲ႔ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ၿပီးေျပးလႊားေဆာ႔ကစားေနၾကတဲ႔ ရြာကေလးေပါ႔ ။

        ကၽြန္ေတာ္(၁၀)ႏွစ္သားမွာ ညီမေလးအဲယုကေတာ႔(၇)ႏွစ္သမီးပါ ။ အဲ႔ဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုဟာ အရမ္းခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ႔အခ်ိန္ကာလေတြနဲ႔ရင္ဆိုင္ခဲ႔ ရ ဖူး ပါ တယ္ ။  မီးေသြးဖိုနဲ႔ ဆန္စက္မွာ ေဖေဖအလုပ္သြားလုပ္ၿပီး ရလာတဲ႔ ပိုက္ဆံေလးက မိသားစု အတြက္ ဘယ္လိုမွ မေလာက္ငွႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေဖေဖက ဒီထက္ပိုၿပီး ၀င္ေငြပိုေကာင္းမယ္႔ အလုပ္တစ္ခုကို ေျပာင္းလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တယ္။ ေတာနက္ထဲက ႀကိမ္ပင္ေတြကို ခုတ္ယူစုေဆာင္းၿပီး နီးစပ္ရာ ပရိေဘာဂ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဆီမွာ ျပန္ေရာင္းခ်တဲ႔ အလုပ္ပဲျဖစ္ပါတယ္ ။

        ေမေမက ေဖေဖ႔ကို က်ားစားခံရမွာ အရမ္းပဲစိုးရိမ္ခဲ႔ရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေဖေဖကေတာ႔ အိမ္မွာထိုင္ေနၿပီး အကုန္လံုးငတ္ေသမွာထက္စာရင္ ဒီလို စြန္႔စား ၾကည္႔တာက ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုတယ္ ။

        ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေဖေဖက မနက္ေ၀လီေ၀လင္းႀကီးထၿပီး ႀကိမ္ပင္ေတြရွာဖို႔ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ ဒီတဒဂၤမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာက ေက်ာင္းကိုလြမ္းေနရံု ၊ ညီမေလးနဲ႔ပဲ အိမ္မွာကစားေနရံုေပါ႔။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းကအိမ္နဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကို ေရာက္ဖို႔နည္းလမ္းမွ မရွိေတာ႔တာ။  အိမ္ေရွ႕တံခါး၀မွာ ရပ္ေနၾကရင္း  ကၽြန္ေတာ္က ၿခံေနာက္ေဖး ေရအိုင္ထဲက ဖားေလာင္းေလးေတြကို ခပ္ယူ ၊ ဖန္ခရားထဲ ထည္႔ထားၿပီး အလွေမြးဖို႔ သြားဖမ္းၾကမယ္ေလ လို႔ အဲယုကို တိုးတိုးေလးကပ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီအႀကံအစည္ကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား သြားေလးေတြၿဖဲလို႔ ၿပံဳးေပ်ာ္ ေနခဲ႔ၾကတာေပါ႔ ။

        ဒါေပမယ႔္ ဒီအေပ်ာ္ဟာ မရွည္ၾကာလိုက္ပါဘူး ။ ေမေမက ခါးေထာက္လ်က္သား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္နားကေန ရုတ္တရက္ေပၚထြက္လာခဲ႔ၿပီး . . 

        ‘ဟဲ႔ . . . နင္တို႔ ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ ၊ ေနာက္က်ေနၿပီေလ ၊ အ၀တ္သြားလဲေတာ႔’ လို႔ ေျပာတယ္။

        ‘ဘာလုပ္ဖို႔ အ၀တ္လဲရမွာလဲ’ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေမးတယ္ ။ ေမေမက မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး ‘ေက်ာင္းသြားဖို႔ေပါ႔’ လို႔ျပန္ေျပာေတာ႔  ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားျဖစ္သြားတယ္ ။

        ‘အဲဒါဆို ဘယ္လိုုလုပ္မလဲ၊ ေဖေဖက သြားၿပီပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေတာ႔ ေက်ာင္းကို မသြားႏိုင္ဘူးေနာ္’

        ေမေမက ေခါင္းခါျပၿပီး ျပန္ေျဖတယ္ ။

        ‘မင္းတို႔ လမ္းမေလွ်ာက္ရပါဘူး ၊ အေမလိုက္ပို႔ေပးမယ္ ၊ ဟိုမွာ မင္းတို႔ အေဖစက္ဘီးရွိေသးတာပဲ’

        ျမက္ခင္းျပင္ေပၚလွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ မာလကာပင္ကို မွီၿပီး ေထာင္ထားတဲ႔ အလြန္အမင္း အိုေဟာင္းပ်က္ယြင္းေနတဲ႔ စက္ဘီးတစ္စီးကို ေတြ႕ရတယ္။ လက္ကိုင္ ပံုစံက ပိန္လိန္ေကြးၫြတ္ေနၿပီး ညာဘက္ေျခနင္း ေနရာမွာ ေျခနင္းျပားမရွိဘဲ စတီးေခ်ာင္းပဲ ရွိတယ္ ။ ဘယ္သူမွ မသံုးဘဲ ဒီစက္ဘီးကို ပစ္ထားတာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီ။ စီးလို႔ရႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အံ့ၾသမိမွာပဲ လို႔ ေတြးခဲ႔မိတယ္။ ‘ဒါႀကီးက အရမ္းေႏွးမွာ ၊ ေက်ာင္းကို ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဘိုးႀကီး ၊ အဘြားႀကီး ေတြေတာင္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ’ လို႔ေျပာေတာ႔ ေမေမက . .

        ‘နင္ ငါနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး  ဘာမွအပိုေတြေျပာမေနနဲ႔ေတာ႔ ဆက္ေျပာရင္ နင္႔နားရြက္ကို လိမ္ဆြဲရလိမ္႔မယ္’

        ကၽြန္ေတာ္က အဲယုကို စစ္ကူေတာင္းတဲ႔ အေနနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ သူမကလဲ ဒီစက္ဘီးနဲ႔သာ ေက်ာင္းသြားရရင္ တစ္သက္လံုးအရွက္ကြဲရေတာ႔မွာပဲလို႔ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တယ္။ ေမေမကလဲ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ သမီးကိုေတာင္ ေမြးစားသမီးျဖစ္ေနေပမယ္႔ အဲ႔ဒါကို ငါသတိရမေနခဲ႔မိဖူးဘူး ဆိုၿပီး ျပန္ပက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ေမေမရဲ႕ . . ‘ဒါေၾကာင္႔ မင္းတို႔ ဒီစက္ဘီးနဲ႔ ေက်ာင္းသြားရမယ္’ ဆိုတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကပဲ ျငင္းခုန္ပြဲကို ရပ္တန္႕ေစခဲ႔တယ္ ။

        အိမ္တစ္လံုးစာေလာက္ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းျခင္းနဲ႔ ေက်ာင္းတူညီ၀တ္စံုေတြအေပၚ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္စြာ ၾကည္႔မိတဲ႔ အၾကည္႔ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္ႏွာမွာေပၚေနခဲ႔တယ္။ အဲယုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚက်ေရာက္ေနတဲ႔ အမိန္႔အာဏာကို ကန္႔ကြက္တဲ႔အေနနဲ႔ ေနရာအႏွံ႕ ေျချဖင္႔ ေဆာင္႔လားေအာင္႔လား လုပ္ေနခဲ႔တယ္ ။

        ေမေမက သူမကို ဆူရမယ္႔အစား ကၽြန္ေတာ္႔အနားကပ္လာၿပီး တိုးတိုးေလး ေျပာတယ္ ။

        ‘ဒီကေလးမ မရပ္ရင္ ဒီအိမ္ၿပိဳက်ၿပီး ငါတို႔လဲ က်န္ေနေသးတဲ႔ တစ္သက္တာကို ငွက္ေပ်ာပင္ေတြ ေအာက္မွာပဲ သြားေနရလိမ္႔မယ္႔’

        ကၽြန္ေတာ္သိသားပဲ ။ ေမေမ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရယ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ ။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မၾကည္လင္တာကိုျပဖို႔ မ်က္ႏွာကို ခပ္တည္တည္ ထားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည္႔ခဲ႔တယ္ ။ ဒါေပမယ္႔လဲ မရခဲ႔ပါဘူး ။

        ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖိနပ္စီးၿပီးသြားေတာ႔ ေမေမက အိမ္တံခါးမႀကီးေရွ႕မွာ စက္ဘီးနဲ႔ အသင္႔ေစာင္႕ေနႏွင္႔ၿပီ ။

        ‘လာ . . တက္ၾက ၊ ၿပီးရင္ ေသခ်ာေနရာက်ေအာင္ ထိုင္ၾကေနာ္’ လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိဳျမစြာ ေျပာဆိုတယ္ ။

        ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကယ္ရီယာခံုေပၚ တက္လိုက္ၾကတယ္ ။ ႏွစ္ေယာက္ဆိုေတာ႔ ကယ္ရီယာခံုက ေသးေနလြန္းတယ္ ။ ဒီေတာ႔ ရလဒ္က ကၽြန္ေတာ႔္ တင္ပါးတစ္၀က္ ေလထဲမွာ အေထာက္အကန္ မရွိဘဲ လြတ္ထြက္ေနေတာ႔တာေပါ႔ ။

        ကၽြန္ေတာ္တို႔ စတင္ထြက္ခြာခဲ႔ၾကတယ္ ။ စက္ဘီးက ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးကိုပဲ အသံေတြ တရစပ္ ထြက္ေနခဲ႔တယ္ ။ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ႔တဲ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလဲ ဒီအသံ ဘယ္ကမ်ားပါလိမ္႔ဆိုၿပီး ေတြ႕သမွ်လူတိုင္းက လွည္႔လွည္႔ၾကည္႔ၾကတယ္ ။ အဲယုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ရွက္လြန္းလို႔ လက္နဲ႔ မ်က္ႏွာကို အုပ္ထားခဲ႔ရတယ္ ။

        လမ္းေပၚက ေက်ာက္ခဲေတြ ၊ ဂ်ဳိင္႔ေတြနဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဆာင္႔မိခါမ်ားေတာ႔ တာယာေတြလဲ ပါးေပ်ာ႔ကုန္ေတာ႔တာေပါ႔ ။

        ‘ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အီးထြက္မွာ စိုးလို႔ အတင္းေအာင္႔ထားရတာနဲ႔ပဲ ၀မ္းခ်ဳပ္သြားေတာ႔မယ္’ လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ႔ အဲယုက ‘ဟုတ္တယ္ . . သမီးတို႔ရဲ႕ အစာေခ်ဖ်က္မႈစနစ္ေတြကို ငရဲတြင္းထဲေရာက္ေအာင္လုပ္လို႔ ေမေမ႔ကို ရဲလာဖမ္းသင္႔တယ္’ ဆိုၿပီး အသံတုန္ခါစြာနဲ႔ပဲ ထပ္ေလာင္းေျပာဆိုခဲ႔တယ္ ။

        ေမေမက တစ္ခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေမာၿပီး ‘ဒါမ်ိဳးမၾကားဖူးပါဘူး . . ၿပီးေတာ႔ ကမာၻေပၚမွာ ျဖစ္ေနၾကတဲ႔ တျခားေရာဂါေတြထက္ စာရင္ ၀မ္းခ်ဳပ္တာက ဘာမွမေျပာပေလာက္ပါဘူးကြယ္’ လို႔ေျပာျပန္တယ္ ။

        နာရီ၀က္ေလာက္စီးနင္းလာခဲ႔ အၿပီးမွာေတာ႔ ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္နားကို ေရာက္ရွိခဲ႔ၾကပါတယ္ ။ အတန္းေတြ အားလံုးစေနႏွင္႔ၿပီ ။ စက္ဘီးေပၚက ကသိုက္ကရိုက္ခုန္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုင္ရိုက္ထားသလို နာက်င္ကိုက္ခဲေနတဲ႔ ေက်ာနဲ႔ တင္ပါးေတြကို လက္နဲ႔ေလွ်ာက္ပြတ္ေနခ႔ဲရတယ္ ။ ဒီစက္ဘီးနဲ႔ ပက္သက္ရတာ ဒီတစ္ခါေနာက္ဆံုးျဖစ္ပါေစ လို႔ ေမေမ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေရးဆိုလိုက္တယ္ ။ ေနာက္ဆို ေက်ာင္းကို လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးပဲ လာေတာ႔မယ္ လို႔လဲ ေျပာလိုက္တယ္ ။

        ေမေမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာျပင္ေတြကို အသာပြတ္သပ္ေခ်ာ႔ျမဴေပးၿပီး . .

        ‘မင္းတို႔ ဒီလို ဒုကၡေရာက္ရတာ ေမေမစိတ္မေကာင္းပါဘူး ၊ ဒါေပမဲ႔ မင္းတို႔ အတန္းေတြ လြတ္သြားမွာမ်ိဳး ေမေမ မလိုလားဘူး ၊ ဒီမေအရဲ႕ သားသမီးေတြ ဒီမေအလိုပဲ ပညာမတတ္ဘဲ ဘ၀ခရီးလမ္း အဆံုးသတ္သြားမွာမ်ိဳး ေမေမ လုံး၀မလိုလားဘူး ။ ဒီေတာ႔ သားတို႔က အထဲကို၀င္သြားၿပီး ေမေမ႔အတြက္ စာေတြကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ သင္ယူခဲ႔ၾကမယ္မလား . . ’  လို႔ ေမးတယ္ ။

        ေမေမက မုန္႔ေပးတဲ႔အခါ ေမေမ႔ ညာဘက္လက္ဖမိုးေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နမ္းခဲ႔ၾကတယ္ ။    ဒါ . . . ေဖေဖ ေက်ာင္းလိုက္မပို႔ခင္ (အိမ္မွာ က်န္ေနရစ္ခဲ႔ရမယ္႔ ေမေမ႔လက္ကို နမ္းတာ) အၿမဲေဖာ္ျပေနက် ရိုေသေလးစားမႈသေကၤတေလးေပါ႔ ။

        ကၽြန္ေတာ႔္ႏႈတ္ခမ္းကို ေမေမ႔လက္က ခြာလိုက္တဲ႔အခါ ငံက်ိက်ိအရသာရတယ္ ။ ေမေမ႔ လက္ကေခၽြးေတြနဲ႔ ရႊဲစိုေနတာကိုး ။ ေမေမ႔ ကို ပိုၿပီး နီးနီးကပ္ကပ္ၾကည္႔မိေတာ႔  မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး နီျမန္းၿပီး (ေခၽြးေတြနဲ႔ ) ေျပာင္လက္ေနခဲ႔တယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ ေမေမ၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ အျဖဴခံမွာ အျပာပြင္႔ေဖာက္ ဘာဂ်ဳကာရမ္ ရိုးရာရင္ဖံုး တစ္ထည္လံုးမွာလဲ (ေရႏွစ္ထားသလို) စိုစြတ္ရႊဲနစ္ ေနခဲ႔တယ္။ ေမေမ႔ ႏွာေခါင္းေပါက္ေတြထဲက မီးေတြမႈတ္ထုတ္ေနတဲ႔အလား နာက်င္လိႈက္ေမာစြာနဲ႔ ေလပူေတြထြက္လာေနရင္း ၀မ္းဗိုက္ကိုလဲ လိႈင္းထသလို ပင္မၿပီး ပင္ပန္းျခင္းႀကီးစြာျဖင္႔ အသက္ကို မနည္း၀ေအာင္ ရွဴေနခဲ႔ရရွာတယ္ ။

        ဒီျမင္ကြင္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ထိုးႏွက္ခဲ႔တယ္ ။ အဲယုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အရင္လိုမဟုတ္ဘဲ ကြဲျပားတဲ႔ ဒီလူသတ္ေကာင္နဲ႔ တူတဲ႔ စက္ဘီးေပၚက ထိုင္စီးလိုက္ပါလာခဲ႔ရျခင္း ကိစၥအေပၚ ေစာဒကတက္ေနခ်ိန္မွာပဲ ေမေမဟာ အိမ္ကိုျပန္ဖို႔ စၿပီးလႈပ္ရွား ရုန္းကန္ေနရရွာျပန္ၿပီေလ ။

        ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးအိမ္ကို ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ႏွစ္ဖက္ၫွပ္ၿပီး ဆြဲလိမ္က်စ္ပစ္လိုက္တဲ႔ အလားခံစားခဲ႔ရတယ္ ။ အိမ္မွာပဲ ေျခဖ၀ါးေတြကို အနားေပးထားလို႔ရႏိုင္လ်က္သားနဲ႔ ဘာေၾကာင္႔ ဒီပင္ပန္းတဲ႔ နည္းလမ္းကို ေမေမ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ႔တာလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး ။

        အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္၀ဆီကို ေလးလံစြာနဲ႔ လွမ္းေလွ်ာက္လာ  ေနမိတုန္း ေမေမ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာေနက် စကားလံုးေတြက ေခါင္းထဲမွာ အထပ္ထပ္အခါခါ ျပန္ေပၚေနခဲ႔ ေတာ႔တယ္ ။

        အဲဒါေတြက . .

‘ ေမေမ သိပါတယ္ . . သားတို႔ စိတ္ရႈပ္ခံမေနနဲ႔ေတာ႔ ၊

ေမေမက သားတို႔ရဲ႕ မေအပါ ၊ သားတို႔ထက္ခိုင္လံုတဲ႔ ဆင္ေျခ . . ေမေမ သိထားတယ္၊

ေမေမ႔ မွာ ရွိေနတယ္ . . . ’  ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေတြပါပဲ . . . ။              ။

R.D.Aug.2007၌ My Storyက႑တြင္ Norliza Baharom ေရးသားေဖာ္ျပခဲ႔ဖူးေသာ ‘The Old Bicycle’ ကို မူရင္းႏွင္႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆီေလ်ာ္ေအာင္  ႀကိဳးစား၍ျပန္ဆို ထားပါသည္။

ေက်ာ္လင္းထြန္း