“အခ်ိန္တိုင္းရဲ႕ရန္သူ”

             လူ႔ဘ၀ဆိုတာ အခ်ိန္ကာလေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတယ္ေနာ္။

        လူသားတိုင္းရဲ႕ အမွတ္သညာေတြထဲ အခ်ိန္ကာလေတြဟာ အစိတ္အပိုင္းလိုက္ တြဲစပ္တည္ရွိေနၾကတယ္။ သင္အၿမဲ ထင္မွတ္စြဲလမ္းေနရတဲ႔ အခ်ိန္ကာေတြရွိသလို ကၽြန္ေတာ္႔မွာလည္း ရွိပါတယ္။

        တစ္ခါတစ္ရံက်ျပန္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေက်းကၽြန္ ေတြ ျဖစ္သြားၾကျပန္ပါေကာ။ ဆိုပါစို႔ . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏိုင္တဲ႔ အမိန္႔အာဏာေတြေအာက္ မလူးသာမလြန္သာနဲ႔ ေနခဲ႔ရတဲ႔ အခါမ်ိဳးေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ စိတ္မပါတဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ရက္ကို ပါ၀င္ပက္သက္လုပ္ကိုင္ေနရတဲ႔ အခါမ်ိဳးေတြမွာေပါ႔။

        အမွန္ေတာ႔ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္မွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ႔ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေတြေၾကာင္႔ပဲလို႔ (ၿခံဳငုံၿပီး တစ္ထစ္ခ်မဆိုသာေပမဲ႔) ယံုၾကည္မိတယ္။ သင္ေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ တစ္စံုတစ္ရာေသာ အေၾကာင္းအခ်က္ ၊ အျဖစ္သနစ္အေပၚကို ဘယ္လိုမွ လက္ခံေပးလို႔မရတဲ႔ အခါမ်ိဳး ၊ ဘယ္လိုမွ မေက်နပ္ႏိုင္တဲ႔ အခါမ်ိဳးေတြမွာ ပူေလာင္ျပင္းရွတဲ႔ ေဒါသဟာ မိမိကိုယ္တြင္း စိတ္သ႑ာန္ကေန ထၾကြေသာင္းက်န္းၿပီး ထြက္ေပၚလာပါေတာ႔တယ္။

        ဒီအတြက္ သင္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ အတူတကြ ပူေပါင္းၿပီးအေျဖရွာၾကည္႔ဖို႔ေတာ႔ လိုလိမ္႔ မယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆပါတယ္။ သင္႔မွာလဲ အႀကံဉာဏ္ေကာင္းေတြရွိမွာပါ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ သင္႔ဆီက ျပန္ေပးမယ္႔ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကိုလဲ အေလးအနက္ေမွ်ာ္လင္႔မိပါတယ္။

        ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ကိုပဲ ေယဘုယ်ျပန္ၿပီး သံုးသပ္ၾကည္႔ၾကပါစ႔ို။ ေဒါသေတြ အစုလိုက္အပံုလိုက္နဲ႔ ဖို႔ထားတဲ႔ ပိရမစ္ႀကီးဟာ ဘ၀ရဲ႕ ျပယုဂ္မ်ားလားလို႔ေတာင္မွ မိမိကိုယ္ကုိ ျပန္ေမးခ်င္စိတ္ေပါက္လာမိမွာပါ။ ေ၀၀ါးမေနပါနဲ႔။ ေသခ်ာပါတယ္ . . . ေဒါသထြက္ဖူးတဲ႔ အႀကိမ္အေရအတြက္ တစ္ခါကို ပိရမစ္တစ္ခုနဲ႔ ယာယီအေဘာပမာျပဳ တိုင္းတာမယ္ဆိုရင္ ေရွးေဟာင္းဖာရိုဘုရင္ ေတြေတာင္ ေကာင္းကင္ဘံုကလွမ္းၾကည္႔ၿပီး လက္ဖ်ားခါသြားႏိုင္ေလာက္ပါေပတယ္။

        ေဒါသက ေၾကာက္စရာဘယ္ေလာက္ေကာင္းမွန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အေသအခ်ာသိ ထားၿပီးၿပီပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ေဒါသကို မိမိစိတ္မွာ ေပၚမလာဖို႔ ၊ ႏႈတ္ကေန ေဒါသသံေတြ လွ်ံထြက္ယိုဖိတ္မလာဖို႔ ၊ အျပဳအမူမွာ ေဒါသသင္႔ဟန္ပန္အမူအယာေတြ ပါမလာေစဖို႔ကို အဓိကက်တဲ႔ ဖ်က္ခနဲႏွလံုးသြင္းမိစဥ္ တဒဂၤမွာကတည္းက အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ အေပၚ စိစစ္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားၿပီး ခ်ိဳးႏွိမ္ပယ္သတ္ထားဖို႔ ကိုက်ေတာ႔ နဲနဲပိုၿပီးေၾကာက္ရြံ႕ ေနတတ္ၾကပါတယ္။

        (၂၀)ရာစု၊ အမ်ိဳးသမီးဓါတ္ပံုသတင္းေထာက္ေလာကမွာ အထြတ္အထိပ္ဆရာ တစ္ဆူျဖစ္တဲ႔ ဘာ႔ခ္၀ိႈက္ကို သူမ မိခင္က ေအာက္ပါၾသ၀ါဒစကားေလး သြန္သင္ ေျပာၾကားခဲ႔ဖူးပါတယ္။

        ‘ေၾကာက္တဲ႔အရာကို ေစ႔ေစ႔ၾကည္႔ ၊ ရဲရဲရင္ဆိုင္ ၊ ဘာမွအေျခအျမစ္မရွိတဲ႔ ေၾကာက္စိတ္မ်ိဳးဆိုရင္ ၾကည္႔ရံုနဲ႔ လံုး၀အစေပ်ာက္သြားလိမ္႔မယ္။ တကယ္ေၾကာက္သင္႔ ေၾကာက္ထိုက္တဲ႔ အရာေတြ႔ရင္ေတာ႔ တစ္ခုခုထလုပ္ပစ္လိုက္ ၊ အဲဒီလုပ္တဲ႔ တစ္ခုခုက ေၾကာက္စိတ္ေတြေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္ ကယ္သြားလိမ္႔မယ္။’

        ဒီၾသ၀ါဒေလးက မွတ္သားထိုက္ပါေပတယ္။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး ၊ ႏိုင္ငံေရး အစရွိတဲ႔ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေတြ႔ဆံုႀကံဳႀကိဳက္ေနရတဲ႔ အေၾကာက္တရား ကို တြန္းလွန္ေခ်ပႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားစြာထဲက တစ္ခုလို႔ပဲ သံုးသပ္မိပါတယ္။

        ေဒါသကို ပယ္သတ္ဖို႔ရာမွာလဲ ေၾကာက္ေနစရာ လံုး၀မလိုပါဘူး ။ အကယ္၍ သင္႔မွာ ေဒါသမရွိေတာ႔ရင္ သင္႔မွာရွိမွာဘာလဲ . . . အေဒါသေပါ႔။ ေဒါသက အမ်က္ထြက္မႈ ၊ အေဒါသက ခ်စ္ခင္မႈ ၊ သင္႔အေပၚမရႈမလွ ဒုကၡေရာက္ေအာင္ ထိုးႏွက္လိုက္တဲ႔ မသူေတာ္တစ္ေယာက္ကို သင္မုန္းမိမွာပဲ။ လက္စားေခ်ခ်င္မိမွာပဲ။ ဒါဘာေၾကာင္႔လဲ . . စကၠန္႔ပိုင္းေလးအတြင္း စိတ္၀ိညာဥ္ထဲမွာ သေႏၶတည္သြားတဲ႔ ေဒါသေၾကာင္႔ပဲေပါ႔။ ဒီေတာ႔ တန္ျပန္တိုက္စစ္ဆင္ဖို႔ ေဒါသကိုပဲ အေျခအကုပ္ယူၿပီး ကလိန္ဉာဏ္ေတြ ထုတ္မိေတာ႔မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘ၀ရဲ႕ အဖိုးတန္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြ လြင္႔ပါးေပ်ာက္ကြယ္ သြားရျပန္ေတာ႔တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးထိ ေရာက္သြားရင္ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သိေနလ်က္သားနဲ႔ ေဒါသကို ေၾကာက္ဖို႔ လူေတြဘာေၾကာင္႔ ၀န္ေလးေနၾကတာလဲ။

        ဒီေမးခြန္းရဲ႕ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကို ဉာဏ္မီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည္႔တဲ႔အခါ မာန္မာန(ေမာဟ) ေၾကာင္႔ပဲလို႔ဆင္ျခင္မိျပန္ပါတယ္။ ေမြးရာပါဗီဇ (သို႔မဟုတ္) အတိတ္ ဘ၀အလီလီရဲ႕ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္နဲ႔ ေမာဟေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၿငိတြယ္ၿပီးပါလာခဲ႔ ၾကတယ္။ ဒီမွာ ဆက္စပ္ၿပီး တင္ျပခ်င္တာေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။ သင္႔အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ လို ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ရင္ေတာ႔ အခုေျပာမယ္႔စကားလံုးေတြအတြက္ နားနဲ႔မနာ၊ ဖ၀ါးနဲ႔နာပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာတရားနဲ႔ဆိုင္တဲ႔ အခ်င္းမ်ားမႈေတြကို ကုိယ္ကစၿပီး တူးေဖာ္မိမွာမ်ိဳး လံုး၀မျဖစ္ေစလိုေသာေၾကာင္႔ပါ။

        ဘာသာျခား(အေနာက္ႏိုင္ငံသား) ေတြအေနနဲ႔ ကိုယ႔္မိဘေရွ႕မွာ ဒူးကိုေထာက္ၿပီး ၊ လက္အုပ္ခ်ီမိုးရွိခိုး ရတာကို သူတို႔စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲလို႔ ထင္ရင္ထင္ၾကပါလိမ္႔မယ္။ ယဥ္ေက်းမႈျခင္းက ကြာျခားခဲ႔ၾကၿပီကိုး။ ကိုယ့္မိဘေပမယ္႔လဲ အိုလာရင္ ေကၽြးေမြးျပဳစုႏိုင္ပါလ်က္ကယ္နဲ႔ သူအိုရံုမွာ သြားအပ္ထားတတ္ၾကတဲ႔ လက္လြတ္စပယ္ ယဥ္ေက်းမႈက လူမွန္းသိစ ကတည္းက ယဥ္ပါးလာခဲ႔ရတာကိုး။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိဘေတြကို ရွိခိုးကန္ေတာ႔ေနခိုက္ သူတို႔ျမင္ကြင္းထဲ မိဘတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင္႔အေရးဟာ ဒီႏိုင္ငံမွာ ပိုကဲေနတာပဲလို႔ သံုးသပ္မိႏိုင္တာမ်ိဳးလဲ ရွိတယ္။

        ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအေနနဲ႔ ခ်ိန္ကဲဆင္ျခင္ၾကည္႔ႏိုင္ဖို႔က ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြ ဘယ္လိုပဲ တိုးတက္ၾကြယ္၀ေနပါေစ ကိုယ္႔မိဘကို ဘုရားထံဦးတိုက္ပူေဇာ္သကဲ႔သို႕ ထိျခင္းငါးပါး (အပစာယန ကုသိုလ္ရ၏) နဲ႔ ရွိခိုးဦးခုိက္ခြင္႔ မရပါလွ်င္ ဘယ္ေလာက္လူျဖစ္ရႈံးလိုက္မလဲ။

        ခ်ဲ႕ထြင္စဥ္းစားၾကည္႔ပါ။ ဒါေၾကာင္႔လဲ ဆရာေတာ္ ၊ သမားေတာ္ႀကီးေတြက . . .

‘မင္းတို႔ ဒီလို ဗုဒၶဘာသာတရား ထြန္းကားတဲ႔ ႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိခင္ရဲ႕ ၀မ္းၾကာတိုက္ထဲ ပဋိသေႏၶတည္ခဲ႔ရတဲ႔ ကုသိုလ္အဟုန္ဟာ နည္းသလားကြဲ႔ ၊  ဒီလိုထူးျမတ္ၿပီးရခဲလွတဲ႔ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ေနရခိုက္ ကိုယ္႔ေနာက္လိုက္မယ္႔ ကုသိုလ္ေတြကိုပဲ ရႏိုင္သ၍ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္ႀကီးသာ ယူထားၾကေပေတာ႔’  ဆိုတဲ႔ ၾသ၀ါဒစကားမ်ိဳးေတြကို မိန္႔မွာျမြက္ၾကားေနၾကတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

        အစကိုျပန္ေကာက္ရရင္ ေဒါသကို ပယ္ဖ်က္ပါ။ ဒီလိုပယ္ဖ်က္တဲ႔ ေနရာမယ္ ဘယ္လိုမာန္မာနကမွ အဟန္႔အတားမျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ဒီလူ႔ကို ေအာက္က်ိဳ႕လိုက္ရင္ ငါ႔ဂုဏ္သိကၡာေတာ႔ သြားၿပီဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ လမ္းမွားမလိုက္ပါနဲ႔။ အျပစ္ရွိသူကို အျပစ္ေပးမယ္႔ ဥပေဒသေတြ ရွိေနၿပီးသားပဲ ။ တရားစြဲသင္႔ေလာက္တဲ႔ အေျခအေနမ်ိဳး ဆိုရင္လဲ တရားစြဲပစ္လိုက္ေပါ႔။ ကိုယ္႔စိတ္ထားမွာ ေဒါသရွိမေနဖို႔ကိုပဲ ေျပာတာပါ။ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္တာကို ငါလုပ္လိုက္တာပဲ ဆုိၿပီး ဒီလူ႔အေပၚ ခ်စ္ၾကည္႔လို႔ မရရင္ေတာင္မွ မမုန္းမိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ဥပကၡာတရားကို လက္ကိုင္ထားသင္႔ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ အခက္အခဲတစ္စံုတစ္ရာ အေပၚမွာလဲ ေဒါသထြက္ေနမယ္႔အစား ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး ေျဖရွင္းရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္အဖတ္ဆည္မရေအာင္ က်ရႈံုးသြားတဲ႔အခါမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ရရင္ေတာင္မွ ေယာနိေသာမနသီကာရ(သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္စြာႏွလံုးသြင္းျခင္း) ဆိုတဲ႔ ဗုဒၶေဟာေဖာ္ၫႊန္ျပခဲ႔တဲ႔ က်င္႔စဥ္နဲ႔ ဘ၀ကို ပံုမွန္ေနသားတက် ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ၿပီး ေလ႔က်င္႔ပ်ိဳးေထာင္ရပါမယ္ ။

        ဒီလိုဆိုေတာ႔ အစြန္းေရာက္အေကာင္းျမင္၀ါဒ (Extreme Optimism) ႀကီးပါလို႔ ထင္ခ်င္ထင္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတာက ေဒါသကို ပယ္သတ္ပစ္ဖို႔ကိုပဲ ဦးတည္တဲ႔ နည္းလမ္းပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ . . . ေဒါသရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး သင္႔ ဆင္ျခင္တံု တရားနဲ႔ အႀကံအဉာဏ္ ၊ အေတြးအျမင္ေတြက ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဟန္မက်ႏိုင္တာ သင္လဲသိေနၿပီးသားပဲ။

        ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္ေဒါသကို ပယ္သတ္ႏိုင္လာရင္ ဘယ္ေတာ႔မွ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေက်းကၽြန္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္စရာအေၾကာင္း မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႔ အခ်ိန္ကာလေတြကို အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ် ေနသူေတြပဲ ျဖစ္လာပါလိမ္႔မယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ေခတ္ကာလေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ပံုစံမ်ဳိးစံု ၊ အသြင္သ႑ာန္မ်ိဳးစံု ၊  လက္နက္မ်ိဳးစံုနဲ႔  တဖဲ႔ဖဲ႔တိုက္စားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တနဲ႔နဲ႔ႏွင္႔ပဲ႔ေၾကြရလုကိန္းဆိုက္လာတယ္။ နဂိုရွိရင္းစြဲ အျဖဴေရာင္ စိတ္ထားေတြကို ယုတ္ေလ်ာ႔အားေပ်ာ႔သြားေအာင္ ထိုးႏွက္ပစ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ဓါတ္ေတြရဲ႕ ႀကံ႕ခိုင္သန္မာမႈစြမ္းရည္ေတြ ျပဳတ္က်မသြားေအာင္ က်ားကန္ထားၾကရမယ္။

        ကၽြန္ေတာ္ေရးသားခဲ႔သမွ်ထဲမွာ ဗုဒၶအယူအဆေတြကိုပဲ ထည္႔သြင္း ေရးသားထားတာကို သင္ေတြ႔ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါက အျခားဘာသာတရားမ်ားရဲ႕ အဆံုးအမ သြန္သင္ၫႊန္ျပမႈေတြကို ထဲထဲ၀င္၀င္ မသိနားမလည္လို႔ပါ။ အလႅာရွင္ျမတ္နဲ႔ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွလံုးဘ၀င္ေခြ႕တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ မကၽြမ္းက်င္မပို္င္ႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ ကိုင္တြယ္ကိုးကား ေဖာ္ျပဖို႔ရာ လက္တြန္႔ေနမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္႔အေနနဲ႔ ဘာသာျခားျဖစ္ေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္႔အား မညိဳညင္ပါနဲ႔။ ကမာၻ႕ဘာသာတရားႀကီးေတြအားလံုးကို ေလးစားျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ထိုဘာသာအသီးသီးတို႔ရဲ႕ ေဒါသပယ္သတ္နည္းတို႔ကိုလည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ေလ႔လာၿပီး ေဖာ္ျပပါအံုးမယ္။

        နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ စကားလက္ေဆာင္ပါးခ်င္တာကေတာ႔ ေဒါသပယ္သတ္ၿပီး ပိုမိုၿငိမ္းခ်မ္းလွပတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို သင္ထာ၀ရပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ . . . မိတ္ေဆြ ။      ။

ေက်ာ္လင္းထြန္း