"အသနားခံစာ"
စံျပေစ်းကေန
ေအာက္လမ္းကား တစ္စီးေပၚ တက္စီးခဲ့တယ္။ ေနကလည္း ျပင္းေတာ့ ေခၽြးအလိပ္လိပ္ ရႊဲနစ္ၿပီး
ထြက္ေနခဲ့တာေပါ့။ ယာဥ္ေမာင္းေနာက္ေက်ာမွာ ေနရာေလးရလို႔ ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး ကားဆရာ လီဘာတစ္ခ်က္
ပုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ယွက္ထားတ့ဲ လက္ေပၚကို စာရြက္ျဖဴျဖဴ တစ္ရြက္ ေရာက္လာတယ္။
အသက္ ၉ ႏွစ္ေလာက္
ကေလးတစ္ေယာက္၊ လက္ထဲမွာ အိတ္တစ္လံုးနဲ႔၊ အဲဒီအိတ္ထဲကို တစ္ခ်က္ ေစြၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ
အထဲမွာ ၅၀၊ ၁၀၀၊ ၂၀၀ အေၾကြေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ စာရြက္လို စာရြက္ေတြလည္း
အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရတယ္။
"ခရီးသြားသူ
ကိုကို၊ မမ၊ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚတို႔ ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဖခင္မရွိေတာ့ပါ။ မိခင္ျဖစ္သူမွာ
- - - - ေရာဂါကို ခံစားေနရၿပီး အိပ္ရာထဲ လဲေနပါတယ္၊ ညီေလးနဲ႕ ညီမေလးမွာလည္း ငယ္ရြယ္လြန္းပါတယ္၊
အခုအေမနဲ႕ အတူ အိမ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီး ေဆာ့ေနၾကပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေမနဲ႕ ညီေလးတို႔အတြက္
စားစရာ၊ ေသာက္စရာမ်ား ၀ယ္သြားဖို႔ သဒၶါတတ္အားသ၍ လွဴဒါန္းၾကပါ။ ဤသို႔ လွဴဒါန္းရတဲ့ ကုသိုလ္ေၾကာင့္
လိုအင္ဆႏၵေတြ ျပည့္စံုပါေစ" ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ လက္ထဲက စာရြက္မွာ ေရးထားတယ္။
ဘီအိုစီမွတ္တိုင္နား
ေရာက္ခါနီးေတာ့ စာရြက္ေတြကို အဲဒီ ကေလးက ျပန္သိမ္းၿပီး အလွဴေငြေတြကိုလည္း က်စ္က်စ္ပါေအာင္
ဆုပ္ကိုင္ကာ အိတ္ေလးထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ အနားကို ေရာက္လာၿပီး မေတာင္းေပမယ့္
စာရြက္ကို တစ္လွည့္ က်ေနာ့္ကို တစ္လွည့္ သူက ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး
စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္တယ္။
"သား
. . . ဒီစာကို ဖတ္ျပပါလား၊ ဖတ္တတ္ရင္ ဦးက မုန္႔ဖိုး ၂၀၀ ေပးမယ္"
က်ေနာ္ အဲဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့
သူက လွ်ာေလး ျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႕ စပ္ျဖဲျဖဲရီၿပီး မပီမသ ေျပာတယ္။
"မဖတ္တတ္ဘူး"
တဲ့။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္က "ဒါဆို ဒီထဲက စာေတြကို ဘယ္လိုေရးတာလဲ" လို႔ေမးတဲ့အခါ
သူက "ဆိုင္မွာသြားေရးထားတာ" တဲ့။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ သြားေျပာျပၿပီး ဆိုင္ကို
ေရးခိုင္းတာလားလို႔ ေမးေတာ့ သူမ်ားလုပ္ေပးတာတဲ့။
၁၀ နာရီခြဲၿပီ၊ ႐ံုးကလည္း ေနာက္က်ေနတယ္။ သက္ျပင္းခ်႐ံုက လြဲၿပီး က်ေနာ္လည္း အဲဒီတဒဂၤမွာ
ဘာမွ မစြမ္းသာခဲ့ဘူး။
-ေက်ာ္လင္းထြန္း-
Comments
Post a Comment