" ဘံုကၽြန္တို႔စုစည္းရာသို႔ က်ေနာ္သြားတ႔ဲအခါ "

ဂီတရွိတဲ႔ မြန္းလြဲ

အစိမ္းေရာင္ ျမင္ကြင္းထဲ

မီးျခစ္တစ္လံုးတြဲေလာင္းခိုေနတာ

သဘာ၀မိန္းကေလးရဲ့ ဆြဲငင္အားကို

တင္ဆက္ျပသသြားသလို

မိုးေတြ ပက္ၾကားအက္ ၿပိဳဆင္း

ကြဲထြက္လြင္႔၀ဲသြားတဲ႔ သီခ်င္းသံဆိုတာ

မိသားစု သီးသန္႔ေဂဟာတစ္ခုမွာ

ေကာ္ဖီခြက္ထဲ ရာသီေတြ အနည္ထိုင္က်သြားတဲ႔

အေရြ႕သေဘာ

ေလာဘကို ရင္၀ွက္ပန္းအလား

သက္လွ်ိဳေျခြခ်ခဲ႔ၿပီးမွေတာ႔

ခါးရတာ သက္ေသာင္႔သက္သာ ရွိလာသလို

အတက္အက် ၾကမ္းေနတာ

တရိပ္ရိပ္ တိမ္လိပ္ေတြေျပာတဲ႔

မိုးရာသီ ခံစားခ်က္ ဖလွယ္ႏႈန္းလား

ျပည္႔သြားတဲ႔ လ အတြက္

အံဆြဲထဲက ဆႏၵေတြ

စတပ္ပလာနဲ႔ ရုန္းမရေအာင္ ဆြဲခ်ဳပ္တုပ္ေႏွာင္ခံထားရတာ

အထပ္လိုက္

ပီပီျပင္ျပင္ လွ်ပ္တစ္ျပက္

မပီမျပင္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္

အဆီအႏွစ္ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြအတြက္

ၾကယ္ပြင္႔ျပ ေမးခြန္းေတြ လွ်ံတက္လာခ်ိန္

လုယက္သတ္ျဖတ္မႈေတြ

ထ ထ ပြက္တတ္တဲ႔ ၿမိဳ႕ ပ်က္ထဲ

လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေလ႔ရွိသူေတြရဲ႕ အေႏြးဓါတ္မ်ိဳးနဲ႔

ၿပံဳးျပၿပီး ခြဲခြာခ်င္ေပမယ္႔

ပလက္ေဖာင္း လွလွျဖဴျဖဴေလးေပၚမွ

ေလွ်ာက္ရတာ ေမြ႕ေပ်ာ္သူ

သတင္းစာ စကၠဴ အေငြ႕ အသက္ကိုမွ

တစ္၀ႀကီး နမ္းရႈိက္လိုသူမို႔

လူသားအားလံုးဟာ (တကယ္ေတာ႔)

တူရူခ်က္ ကိုယ္စီနဲ႔ပါ

အၿပံဳးေတြဟာ တစ္ခါတစ္ေလ

ေစတန္လက္ဖ၀ါးက ဓါးေတြ ပါလာတတ္လို႔ . . . ။



-ေက်ာ္လင္းထြန္း-