"လက္ၾကားထဲက ယိုစိမ့္က်လာတဲ့ ကမာၻ"

ကၽြန္ေတာ္ လမ္းမေလွ်ာက္ေသးပါ ဟုဆိုလွ်င္ သင္တို ့သင္တို ့ယံုမည္မဟုတ္ပါ။ ယံုသည္ျဖစ္ေစ မယံုသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ထူးထူးျခားျခား အေရးမၾကီးလွပါ။ ထိုကဲ့သို ့လမ္းမေလွ်ာက္ျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ေလွ်ာက္စရာလမ္းမရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ေျခေထာက္မ်ား မထြက္ေသးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သင္တို ့ေရာ မည္သို ့ထင္ပါသနည္း။

နည္းပညာမ်ား တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ပိုမိုဆန္းသစ္လာေသာ ယေန ့ခတ္တြင္ တစ္ရက္တစ္ရက္ေၾကြလြင့္ေနရေသာ သစ္ရြက္မ်ားလည္း မနည္းလွပါ။ ေမာင္းသူမဲ့ေလယာဥ္တစ္စီး သူ ့သခင္ကိုလိုက္ရွာရင္း ေမာလို ့နဲ ့တူတယ္ ေခ်ာင္းစပ္မွာေရဆင္းေသာက္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ ့လိုက္တယ္။ ေလာက္စာလံုးက ေလးခြကိုျပန္ပစ္ျပီး စစ္ေအာင္လာေသာ စစ္သူၾကီးတစ္ေယာက္လို ပမာမခန္ ့အျပံဳးနဲ ့"ေတြ ့တယ္မဟုတ္လား"ေမးေငါ့ျပတယ္။

 ျပာေတြ၊ ဖတ္လတ္စ မပိတ္ပဲရွိေနတဲ ့စာအုပ္ေတြ၊ မေလွ်ာ္ရေသးတဲ့ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ၤီေတြ၊ ေဆးေပါ့လိပ္အတိုေတြ၊ ေျခရင္းေရာက္ေနတဲ့ သြားရည္ကြက္ ဗလပြေခါင္းဦးတစ္လံုး အဲ့ဒါေတြျပန္႔ၾကဲေနတဲ့ ကၽြန္တာ့္အခန္းေလးက နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္ရဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို မႈန္ေတေတနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးအျဖစ္ပိုမိုပီျပင္ေနဆဲျဖစ္သည္။
"အဲ့ဒါမို ့ သူ ့အခန္းကိုမလာခ်င္တာ"လို ့ခ်စ္သူက တခါတခါေရရြတ္ဖူးတယ္။ အဲ့လိုေျပာသံၾကားတိုင္း တစ္စကၠန္ ့ရဲ့သံုးပံု ႏွစ္ပံုစာေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးအိမ္ကျပေ၀သြားခဲ့ရတယ္။

စကၠန္ ့တံေလးေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈ၊ျပကၡဒိန္ေတြစုပ္ျဖဲခံရမႈ ။
သဘာ၀တရားထဲကဆန္ ့ထြက္လာမဲ ့လက္တစံုကိုအခ်ိန္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တာၾကာျပီ။

ဒီေခ်ာင္းရိုးေလးအတိုင္းသြားရင္ ပင္ဘယ္ဆီေရာက္မွာလား။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အာဟာရသံုးစြဲမႈသည္ အႏုပညာခံစားမႈ နဲ႕ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ထက္ပိုသည္။ ေ၀းကြားျခင္းရ့ဲ ဆုလာဘ္အျဖစ္ အလြမ္းေတြတနင့္တပိုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ဆဲပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာအရပ္တိုင္းတြင္ လြပ္ေျမာက္မႈ ့တခ်ဳိ႕ရွိေနပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ေျပာျဖစ္မည္မဟုတ္ပါ၊ ဒါသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ လူသားဆန္မႈ အတၱတစ္ခုျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းမြန္စြာ အိပ္စက္အနားယူရန္ ကၽြန္ေတာ္ထံတြင္ တစ္ခုခုလိုအပ္ေနပါေသးသည္။ 

ေ၀လင္း (ဧၿပီ ဖူးလ္ေဒး- ၂၀၁၄)