“ငါ . . . သုိ႔မဟုတ္. . .ငါတို႔ရဲ႕ ငါေပါင္းမ်ားစြာ”

ငါက ေခးေအာ႔စ္ တစ္စ

အရည္က်ိဳ ပံုေလာင္းမခံခ်င္တာလည္း ငါ႔ဗီဇ

လြန္ေလၿပီး ရာစုႏွစ္ ႏွစ္ခုစာ ခရီးရွည္က သမဂၢေတြ

ငါတို႔ရြာ ဦးဖ်ားေျခရင္းတိုင္

ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ေပၚလာေစခ်င္မိတာလည္း ငါ႔ဆႏၵ . . .



မေန႔က မြဲျပာက် ရႈပ္ေထြးမႈနဲ႔

ဒီကေန႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လို႔

မသိမႈအတြက္ အလင္းခ်ိဳတစ္ခြက္ ျဖစ္ခ်င္ေနတုန္းပဲ ငါက . . .



ပတၱေရာင္လက္တိုင္း ပ်က္ခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ေတြအတြက္ သစၥာ

သီးသန္႔ထည္၀ါမႈေတြအတြက္ အမုန္း

ငါ႔ အာသေ၀ါကို ငါကိုယ္တိုင္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး တစ္က်ိဳက္ၿပီး တစ္က်ိဳက္ ေမွ်ာခ်

ငါက . . .



ေလးလံမႈေတြ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပဲ

ကိုယ္ပိုင္ပါဒေတြလည္း အၿပိဳင္အဆိုင္မဟုုတ္

ရိုင္းရိုင္းပင္းပင္း ေ၀ငွဆဲ

ဒီျဖစ္တည္မႈ ကိုယ္စီမွာ ငါတို႔ဟာ

ႀကိဳး အေခြေခြကို ရုန္းျဖတ္

ၿပံဳးတတ္ျခင္း ႏႈတ္ခမ္းပါးအစား

ႏွလံုးသား ထူထူတစ္တစ္ေပၚ အျပန္အလွန္လံုးေထြးရစ္ပတ္

ေသြးစက္လက္ခဲပ်စ္ေအာင္

ေက်ာက္ေက်ာလို

ေဖာက္ထုတ္ ေလာင္းေဖ်ာေနမိၾက ငါတို႔က . . .



ပါဒတန္ဖိုးဆိုင္ရာ အႏိႈင္းမဲ႔မႈအေပၚ ေမြ႕ေပ်ာ္

ေစ႔ေဆာ္ အားေပးျခင္းနဲ႔ တယုတယ

ငါတို႔ ကုသခ်င္တဲ႔ မနက္ျဖန္မ်ားစြာဟာ လက္တစ္ကမ္းမွာ

စားပြဲထိုးလို႔

အေၾကာ္ေရာင္းလို႔

ပလပ္စတစ္ေကာက္လို႔ . . .



ငါတို႔ ယက္လုပ္ လက္ေဆာင္ေပးမယ္႔ အေတာင္ပံအစံု

သန္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ အဆိပ္အေတာက္ေတြမပါဖို႔ . . . ငါတို႔ဟာ

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သပိတ္ေမွာက္လိုေမွာက္

လက္ေခါက္မႈတ္လိုမႈတ္

ေ၀ဖန္မႈ အႏုပညာမွာ ငါတို႔ဟာ

ေခါက္ရိုးေတြ ျဖန္႔ထုတ္ဆန္႔တန္း

မီးပူခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုက္လို႔

ငါတို႔မွာ ငါဟာ ပါလာလိုက္ ျပဳတ္က်လိုက္နဲ႔ . . . ။           ။





-ေက်ာ္လင္းထြန္း-